traumahaha 3. Beurs
Gatver, goos! Die bananen zijn helemaal goor, dat ga ik echt niet eten!
Ik hoor mijzelf aan mijn kind uitleggen dat beurse bananen juist zoeter zijn.
Ik denk aan de ontelbare keren dat ik een vergelijkbaar betoog voerde.
Aan kinderen allerlei.
Over bananen. Een gebroken gum. Het laatste duimpje van een HB-potlood. De tweedehands Oilily kleding die mijn moeder met liefde bij elkaar scharrelde. Het gezichtsvermogen van het eerste meisje dat mijn vriendin werd op de basisschool omdat niemand haar zag.
Aan iedereen die me erop aansprak.
Over oogpotlood. Een gescheurde panty. Het laatste restje geduld van mijn decaan. De stralende afwezigheid van mijn ouders en de schaduw die het op mij wierp. Mijn eenzaamheid aan de eeuwige Vreemdeling waar ik onherroepelijk en heimelijk verliefd op was geworden.
Ik denk aan de ontelbare keren dat ik een vergelijkbaar betoog voerde over mijn blauwe plekken.
Aan iedereen die ze opmerkte.
Over zwikken. Een losse veter. Het laatste inzicht in het trauma van mijn partner. Mijn verantwoordelijkheid voor de rigor mortis in de blik op mijn stiefvaders gezicht toen hij mij met een doos van mijn spullen en de indruk van de traptreden in mijn rug bij een oom en tante achterliet.
Aan mezelf.
Over een chaotisch brein. Vitamine B-12 tekort. Het laatste flintertje begrip voor onmacht en de spanwijdte van maaiende boze mannenhanden. Het voeden van mijn piknijd met passief agressief neuken met mannen die me als vlees behandelen.
Ik hoor mijzelf aan mijn kind uitleggen dat beurse bananen juist zoeter zijn.
Ik denk aan de ontelbare blauwe plekken.
Over alle gevoerde betogen.
Ik vraag me af of ik ook zoeter word van dat wat mij raakt.
Schrijf je in en ontvang eens in de twee weken Emo Febo Muur.
Wie dieper wil lezen, wordt betalend lid en krijgt in de tussenliggende weken toegang tot extra stukken en een exclusieve inkijk in het universum waar mijn verhalen ontstaan.